Τηλέφωνο: (+30) 2310 423233

Το καΐκι / Δημήτρης Χιλλ

By: Χιλλ, Δημήτρης, 1975- [Συγγραφέας]Material type: TextTextLanguage: Ελληνική Series: Ελληνική πεζογραφίαPublication details: Αθήνα : Άγρα, c2020Description: 41 σ. ; 21 εκISBN: 9789605054427Subject(s): Ελληνικά διηγήματαSummary: Το καΐκι μικρό και ευρύχωρο. Μια αίσθηση πειθαρχημένης ελευθερίας ξεκινάει από τα πόδια, διαπερνάει όλο το σώμα, και καταλήγει στα χέρια, και πιο πέρα η θάλασσα λευκή, μπλε, μαύρη, γαλάζια. Καβομαλιάς, Μάιος 2020 Τον αντάμωσα τυχαία ένα απόγευμα. Πάνω από δεκαπέντε μέρες είχαν περάσει από τότε που τον είχα δει τελευταία φορά. Τα ρούχα του ήταν βρόμικα και μύριζαν ψαρίλα. - Τί έπαθες, πού χάθηκες ; - Δουλεύω σε καΐκι. Ψάχνω για πλήρωμα. Θες να ’ρθείς; Έμεινα άφωνος. - Δε θα κάνεις βαριές δουλειές. Μόνο τιμόνι, βάρδια το βράδυ και κανένα μαγείρεμα. Είσαι; Φαινόταν αρκετά κουρασμένος και πολύ ενθουσιασμένος. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ομιλητικό και τόσο χαρούμενο, λες κι είχε βρει τη λύση για όλα του τα παιχνίδια, λες και οι σταυροί ήταν πια παρελθόν. - Είμαι, απάντησα χωρίς να είμαι σίγουρος. Θυμάμαι, το κόκκινο καΐκι μας ήταν το πιο όμορφο απ’ όλα. Όταν ξεκίναγε να βγει απ’ το λιμάνι, βουτούσε βαθιά τη μούρη του στη θάλασσα λες κι ήταν σκυθρωπό, κι όταν επέστρεφε, η πλώρη του στέκονταν όρθια λες κι ήταν περήφανο για την καλή ψαριά. Η παρούσα έκδοση αποδίδει φόρο τιμής στον προγραμματικά αφανισμένο κόσμο των καϊκιών των ελληνικών θαλασσών.
Item type: Books (Βιβλία) List(s) this item appears in: ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΩΡΕΑ ΚΙΚΠΕ 2021 (ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ) | ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - ΔΩΡΕΕΣ 2020 (ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ)
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Current library Collection Call number Copy number Status Date due Barcode Item holds
Κεντρική Βιβλιοθήκη Δήμου Καλαμαριάς
Λογοτεχνία-Fiction Δ ΧΙΛ (Browse shelf (Opens below)) 1 Available 00000104703
Total holds: 0

Το καΐκι μικρό και ευρύχωρο.
Μια αίσθηση πειθαρχημένης ελευθερίας
ξεκινάει από τα πόδια, διαπερνάει όλο το σώμα,
και καταλήγει στα χέρια,
και πιο πέρα η θάλασσα λευκή,
μπλε, μαύρη, γαλάζια.

Καβομαλιάς, Μάιος 2020


Τον αντάμωσα τυχαία ένα απόγευμα. Πάνω από δεκαπέντε μέρες είχαν περάσει από τότε που τον είχα δει τελευταία φορά. Τα ρούχα του ήταν βρόμικα και μύριζαν ψαρίλα.
- Τί έπαθες, πού χάθηκες ;
- Δουλεύω σε καΐκι. Ψάχνω για πλήρωμα. Θες να ’ρθείς;
Έμεινα άφωνος.
- Δε θα κάνεις βαριές δουλειές. Μόνο τιμόνι, βάρδια το βράδυ και κανένα μαγείρεμα. Είσαι;
Φαινόταν αρκετά κουρασμένος και πολύ ενθουσιασμένος. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ομιλητικό και τόσο χαρούμενο, λες κι είχε βρει τη λύση για όλα του τα παιχνίδια, λες και οι σταυροί ήταν πια παρελθόν.
- Είμαι, απάντησα χωρίς να είμαι σίγουρος.
Θυμάμαι, το κόκκινο καΐκι μας ήταν το πιο όμορφο απ’ όλα. Όταν ξεκίναγε να βγει απ’ το λιμάνι, βουτούσε βαθιά τη μούρη του στη θάλασσα λες κι ήταν σκυθρωπό, κι όταν επέστρεφε, η πλώρη του στέκονταν όρθια λες κι ήταν περήφανο για την καλή ψαριά.


Η παρούσα έκδοση αποδίδει φόρο τιμής στον προγραμματικά αφανισμένο κόσμο των καϊκιών των ελληνικών θαλασσών.

There are no comments on this title.

to post a comment.

Click on an image to view it in the image viewer